Duizenden talenten
Ontmoetingen in spe
Rood en grote tenten in
transparanties als de zee
Waarom ik het vier ?

In de doorgang van mijn leven
zie ik de verveling
zie ik het dorre gras
Het glas dat gestrand is
op het zijn en op het hier
dispensatie op het hebben van plezier

En weer bizar
wanneer ik horizons bewandel
mijn brein nu weer oplaad
pijnstiller op mijn tong.
Mirakels in het water, gedreven,
recht naar zee.
Orakels van succes,
graadmeter van het zijn.
Overwin het drama van de sterren,
ze zijn de sieraden van het hier.

Vergeten patenten
ideeën hemelsbreed
paddenstoelen als 
wegwijzers van het leed
waarom ik het vier ?
In de doorgang van mijn leven
zie ik de verveling
zie ik het dorre gras
Tentakels die veranderen
in het concert van de hartspier
dispensatie op het hebben van plezier

De ware kleur
Ik zag je naar haar staren,  je blikken verraden
Het markeerde de toekomst als het herhalen van het  tij
Je volgde haar stuurloos, grenzend aan verlangen
grenzend aan verlangen dat  er toen niet meer was
Ik moet accepteren dat ik zwel van angstzweet
jouw stem klinkt beladen, vol schaduw, diepgrijs,
de hemel die vorm krijgt door wolken en vogels
ik parkeer mijn gedachten in de schaduw van jouw wil.

Wat gaat komen, zal ook komen
Wat vergaan is  de pijn
in stiltes alom zonder gebaar ?
In de gloed van ‘t weten
de vloek van het vergeten
op de weg naar hiertoe, van samen
naar eenzaamheid.

Het weten dat
is een les, van wijsheid
en begrip,  en ontdekken
van zijn  wa-ha-re kleur.
Zijn ziel, mijn hart berovend,
vervoelt mijn pijn, verfijnend
op een grijze wolk
op een weg van blauw
vergeeft mij in mijn gaan.

Ik moet me bedaren, mezelf ontladen
Soms wil je de stilstand en blijft zoals het is
Mijn wilde gedachten, in de diepere lagen,
In de diepste nachten waarin jij naast me lag
Het is daarom dat ik nu, hier zit aan mijn tafel
Je gezicht is heel scherp, gebruind, als altijd.
Ik wil je zo houden in je jeugd en speelsheid
ik stuw mijn gedachten naar de luwte van jouw zijn

Hier en daar zijn scherven van mijn hart 
verspreid in kleuren van grijs naar zwart
die verhaal doen van een liefdespijn.

En waarom denk ik ‘Was het nu echt zo’
Verdwenen zijn de liefdes-sporen,
als beesten diep in een donker bos.

Als je liefde slechts 1 dag kan bloeien
waarom liet je ons dan verder groeien
Ik heb spijt van mijn bestaan.

Hier en daar zijn druppels die nu stromen
de gedachten worden dromen
herinneringen bewaar ze met je hart.

Herinnering
zoekend naar het gelach in de kamer
steeds tastend door de duisternis
Het is net het vuur, je ademhaling

Verleiding
Dat je wederom weer wordt verlaten
en je weet dat er nu een ander is
haast je, haast je, zeg hem dat hij zich vergist

Vanavond
Nu dat niemand me wil omarmen,
me niet bedaren, me noch verwarmen,
noch bezoeken voor deze avond valt. 

Vanuit het balkon van mijn huis
kan ik ver zien naar mijn toekomst
zonder liefdeszeer.

Speel voor me bandoneon een tango die
mijn tranen droogt  en mijn hart 
langzaam maar stevig verwarmt.

Mijn gedachten worden lichter
In mijn hart kom je steeds dichter
in een zwarte nacht zonder  sterren

Ik laat me nu graag troosten
Met glazen wijn gaan we nu proosten
Kijk niet verder er op terug

Volledig dronken is mijn hart
Ik dompel mezelf onder in mijn smart
en glimlach steeds om mijn eigen liefdesklucht.

Herinnering
zoekend naar het gelach in de kamer
steeds tastend door de duisternis
Het is net het vuur, je ademhaling

Verleiding
Dat je wederom weer wordt verlaten
en je weet dat er nu een ander is
haast je, haast je, zeg hem dat hij zich vergist

Vanavond
Nu dat niemand me wil omarmen,
me niet bedaren, me noch verwarmen,
noch bezoeken voor deze avond valt. 

Vanuit het balkon van mijn huis
kan ik ver zien naar mijn toekomst
zonder liefdeszeer.

Als dieren in een zoo
Virtuele eilanden zonder steiger
De wind lag doodstil in een hoek
Het eten was zonder smaak
Onbekenden waren je onbekend
Als motorbootjes op een ruime zee
vulden we onze karretjes...

Vandaag was morgen
en morgen is vandaag
Dansen in de stad
bewegen op het plein
vrolijke gezichten
geen tranen maar een lach.

Dansen in de stad
vieren we de vrijheid
maken we ons los
verlaten we de angst.

Sjansen op het plein
we bewegen als een trein
de massa dendert door
we zingen allen in koor.

Sjansen op het plein
met z’n allen zijn we vrienden
en gunnen we elkaar alles
als ’t maar apart of mal is

In de hitte van haar stralend en warme gloed
Ik zit in de zon tevree
Denk ik aan jou, je mooie benen en je armen
zachter en bruiner dan ooit, ik heb gezien
ik zucht en ik kreun, zachtjes in mezelf
ach en oh wee sentimenteel
Ik ben als een kind gevangen in een zeepbel
wachtend op verlossing van mijn lot.

In mijn eenzaamheid
van mijn hoofd tot aan mijn voet glijdt het zeer
In mijn kwetsbaarheid
ben ik van alles beroofd en ontdaan
Toch maak ik geen bezwaar
in diepere lagen ligt trilllend mijn iel bestaan
durf ik hopen op nieuwe dagen vol met zon
met blikken op verre horizons.

Los staan van elkaar
om het bindend zo naderend gevaar
gewoon zijn met elkaar
het ritme en de melodie van je stem
Lopend langst kanaal
met een beker van verzoening van kristal
en zijn ogen steeds kleiner van de pijn
horend het passeren van de trein

Valkuil van het leven, vergeet het niet
Wacht niet op liefde, wacht niet
In de tuinen van geduld bloeien de rozen
denkend aan hen, verstilling en verlangens.
Toch, kon ik het zoemen niet verdragen
Leven zonder jou, leven zonder licht
op een wilde zee vol met verlangens
heeft de liefdesstilte geen kans.

Haar ogen kleuren blauw, ze zijn op zoek naar iets
Zijn aandacht doet haar wangen blozen als een felle rode roos
Plotseling blazen wolken zuchtend op haar stralend gezicht
Nu lijkt ineens alsof hij haar niet meer ziet staan.

Artemis schiet toch je pijlen
De liefde maakt haar ongeduldig
Haar hart raakt van de slag
Zij eet geen maaltijd meer
Ze kan het niet eens zien
Het is de zon die de maan licht geeft 
en laat pronken in de nacht.

Artemis schiet toch je pijlen 
De wind wil je doel laten missen
de tijd die sleept en schrijdt maar voort.
Jeugd verdwijnt en kansen
zijn zo schaars als goud

Haar haren hangen zwaar, zij is teleurgesteld
Zijn glimlach kleurt haar lippen roder dan de bloemen in de tuin
Morgen groeien buien op haar meer gebogen gezicht  
Het lijkt ineens of zij een boom is zonder kleur.

Artemis schiet toch je pijlen
De liefde maakt haar ongeduldig
Haar hart raakt van de slag
Zij eet geen maaltijd meer
Ze kan het niet eens zien
Het is de zon die de maan  licht geeft 
en laat pronken in de  nacht.

Artemis schiet toch je pijlen 
De wind wil je doel laten missen
de tijd die sleept en schrijdt maar voort.
Jeugd verdwijnt en kansen
zijn zo schaars als goud.

De middagen in Buenos Aires zijn zo ..., weet je 
Je verlaat je huis in de Arenales avenue
Alles is altijd hetzelfde: de straat en ikzelf.. 
Maar op een dag, plotseling, 
vanachter een boom verschijnt
Een vreemde combinatie van de laatste dakloze en 
de eerst politieagent op weg naar Venus:

Een halve meloen heeft hij op zijn hoofd, 
Een gestreept shirt geschilderd op zijn huid,
2 leren zolen vastgenageld aan zijn voeten 
en in ieder hand een taxi-vlaggetje met 'vrij'.

Ha Ha, Het lijkt erop dat alleen ik hem kan zien,
maar hij beweegt zich tussen de mensen 
en de mannequins knipogen naar hem, 
de stoplichten geven hem 3 hemelse lichten,
en het oranjefruit bij de groenteboer 
op de hoek werpt over hem eenschittering.
Zo, half dansend en half zwevend verwijderd hij de meloen
om me te begroeten.

Hij geeft me één vlag en zegt:
Ja, ik weet dat ik een gek, idioot, imbeciel ben... 
Zie je dan niet dat de maan rolt naar Callao; 
borcum een optocht van astronauten en kind'ren, 
hand in hand, met me dansen al in het rond 
Dans mee! Kom hier! Vlieg weg!

Ja, ik weet dat ik een gek, idioot, imbeciel ben... 
Ik bekijk Buenos Aires vanuit het nest van een zwaluw; 
en ik zie dat jij zo verdrietig bent... 
Dans mee ! Kom hier! Vlieg weg! 
Ik ben zo waanzinnig gek van jou

loco, loco, loco
Wanneer de duisternis de stad met eenzaamheid omhult 
en tot aan de oevers van je lakens ik kom met 
gedicht en trombone zodat je hart nooit meer slaapt

loco, loco, loco
Als een acrobaat duik ik naar benee in de die-pte van het ravijn 
waar ik je raak de gekte die ontwaakt voor de rode zon al gaat je zal het zien!

Toen ik dit zo zei, daagde de idioot me uit 
om mee te gaan in zijn verzonnen olympische sport en 
rennen we door de straten
met de snelheid van een zwaluw
Vanaf de trottoirs wordt er geroepen: 
Viva Viva! Het zijn de doorgeslagenen 
die de liefde hebben ontdekt en een engel, 
een soldaat en een jonge meid geven ons een wals te kijk.
Mensen stromen naar buiten en begroeten ons 
En de idioot, mijn idioot en dat besef ik,
veroorzaakt een opstopping met zijn gelach
en uiteindelijk kijkt hij me aan en 
zegt met zachte stem:

Houd van me zoals ik ben, een idioot, imbeciel, een dwaas, 
beklim met mij de zachte dwaasheid, 
die ik in me heb gebruik de vleu-gels van je fan-tasie en 
vlieg Vlieg met me nu, kom hier, vlieg weg, kom hier.

Houd van me zoals ik ben, een idioot, imbeciel, een dwaas, 
Şta open voor de liefde 
die je pad net kruist 
Als de magie van de dwaasheid weer herrijst 
Sta op, vlieg op, ga heen, 
Trai-lai-lai-larara
Viva! Viva! Viva Loco el y loca yo Locos! 
Locos! Locos! Loco el y loca yo

Ik bezin me nu sinds jaren, 
de gedachten die er dwalen, 
imponeren mij bijzonder.

Het zijn niet de minsten die het waren,
paraderende reflecties, 
holle harten vol van pijn. 
Hoewel ik nu kies en 't mij zeer spijt; 
zelden wilde golven op zoetwater zee. 
Dicht op de marge van honderd keer liegen.
Jij bent hier mijn leven, 
mijn verlangen dat ben jij.
De wijde blik van de hemélse sterren
zullen het je zeggen: 
Ga niet weg, maar blijf.

Ja blijf.
Als van de lente genieten,
het prikkelen van pluisjes, 
plaats het licht op mijn huid. 

Bedaar,
tot een snelle ontmoeting, 
twintig jaar alsof het niets is, 
vol van belichte momenten 
vanaf de randen van somberte
jou zoekend en je naam. 

Beleef,
met een ziel die is verraden en 
een zoete herinnering 
op de schede van een mes.

Ik denk al enkele keren van passages 
uit het verleden die marcheren door mijn leven.
Ik denk ook aan de nachten 
vol van plaatsen van herkenning 
en kaders van geluk.

'ben slechts figurant in een roes waarin 
ik steeds en dieper wegzink en verdwijn
En dan de wierook als een heilige douche
op het milde karakter van mijn dwalende ziel. 
Ik wacht op een trap van een hoopvolle 
bestemming dat is het hoogste geluk 
van mijn wanhopig hart.